Kerstkaarten

Het is hopeloos ouderwets, maar ik geloof er nog in. De kerstkaarten zijn er weer. Ze liggen met geadresseerde enveloppen op mijn bureau. Steeds als ik even tijd heb, schrijf ik er een paar. Ik probeer daarbij zo goed mogelijk in beeld te hebben waarmee de geadresseerde bezig is en wat belangrijk voor hem of haar moet zijn. Soms zoek ik even op een site: hoe staat het met de nieuwbouw, zijn die sportklassen er nu gekomen of niet, is de fusie rond? Op die manier volg ik mensen, waarvan ik sommige lang niet heb gezien of gesproken, zelfs niet via LinkedIn.

Het is een tijdrovende klus, maar ik geniet ervan. Het is leuk om je even af te vragen waar die ander mee bezig zal zijn, wat hij of zij wenst of nastreeft. In het dagelijks leven word je soms toevallig geprikkeld om over iemand na te denken, bij het kerstkaartritueel gebeurt het systematisch. Iedereen komt aan de beurt. Als ik niets concreets te vragen of te wensen heb, gaat de naam van de kerstlijst af. Op het moment dat voorgedrukte kaarten zouden volstaan, is er geen reden meer om kerstkaarten te schrijven.

De groeiende stapel beschreven kaarten is een metafoor voor alle verhalen en geschiedenissen, voor zover ik die ken, van scholen en mensen. Een fotoboek zonder beelden.
Amersfoort, 24 november 2009